Ελληνικός Χρυσός: Ερευνητικές γεωτρήσεις στη Χαλκιδική

Τη διενέργεια ερευνητικών γεωτρήσεων εντός του υφιστάμενου πεδίου της μεταλλευτικής δραστηριότητας της «Ελληνικός Χρυσός ΑΕ» στη Χαλκιδική, ανακοίνωσε χθες η European Goldfields. Τη διενέργεια ερευνητικών γεωτρήσεων εντός του υφιστάμενου πεδίου της μεταλλευτικής δραστηριότητας της «Ελληνικός Χρυσός ΑΕ» στη Χαλκιδική, ανακοίνωσε χθες η European Goldfields. Η εταιρεία, η οποία μαζί με την Άκτωρ αποτελούν τους μετόχους της «Ελληνικός Χρυσός» επισήμανε ότι οι νέες ερευνητικές γεωτρήσεις θα πραγματοποιηθούν, καθώς ελήφθησαν οι άδειες από τους αρμόδιους φορείς. Για τον σκοπό αυτό έχει εγκριθεί επενδυτικό κονδύλι 9,2 εκατ. δολαρίων. Οι τρεις υπό διερεύνηση περιοχές έχουν εξεταστεί και στο παρελθόν, αλλά η «Ελληνικός Χρυσός» επικαιροποίησε πρόσφατα τα σχετικά μελετητικά δεδομένα. Στην τελική ευθεία έχει εισέλθει και η υποβολή από την «Ελληνικός Χρυσός» της μελέτης περιβαλλοντικών επιπτώσεων (ΜΠΕ) για τη δημιουργία της μεταλλουργίας χρυσού. Η σχετική επένδυση στην περιοχή των Σκουριών και της Ολυμπιάδας Χαλκιδικής θα απορροφήσει συνολικά πόρους τουλάχιστον 800 εκατ. ευρώ και προβλέπεται ότι θα δημιουργήσει περίπου 1.100 νέες θέσεις εργασίας που θα προστεθούν στις υφιστάμενες 360, με τις οποίες η «Ελληνικός Χρυσός» αξιοποιεί τα κοιτάσματα μεικτών θειούχων των Μεταλλείων Κασσάνδρας.

Στο πλαίσιο του παραπάνω επενδυτικού προγράμματος προβλέπονται μεταξύ άλλων τα ακόλουθα:
Η ανάπτυξη της εξόρυξης και της διαδικασίας επεξεργασίας στις Σκουριές.
Η υλοποίηση των επόμενων φάσεων στο project της Ολυμπιάδας και η συνέχιση των εργασιών στο μεταλλείο των Μαύρων Πετρών.
Η επέκταση των υφιστάμενων λιμενικών εγκαταστάσεων της εταιρείας στο Στρατώνι για να εξυπηρετούνται οι παραπάνω επενδύσεις.

Ημερησία

"Θα τρίζουν τα κόκαλα του Κουντουριώτη και του Μιαούλη"

Ω ΟΠΟΙΑ ΞΕΦΤΙΛΑ ΠΙΑ ΟΛΑ ΣΤΟ ΚΑΡΑΚΙΤΣ ;

"Κανένας δεν μιλάει που οι εφοπλιστάδες έκαναν χώρο για πάρτυ τον ιστορικό ΑΒΕΡΩΦ. Θα τρίζουν τα κόκαλα του Κουντουριώτη και του Μιαούλη. Και κάτι άλλο σχετικό. Πριν από μερικά χρόνια διαμαρτυρόμαστε γιατί οι Άγγλοι δίνουν την αίθουσα των Ελγινείων μαρμάρων για να γίνονται δεξιώσεις και το χρησιμοποιούσαμε μάλιστα σαν επιχείρημα για να ζητήσουμε την επιστροφή τους. Αν δεν κάνω ...

λάθος υπουργός πολιτισμού ήταν ο κύριος Βενιζέλος. Τώρα κύριε Υπουργέ Εθνικής Αμύνης, με ποια λογική επιτρέπεις να γίνονται παρτάκια πάνω στον θρυλικό ΑΒΕΡΩΦ;

Αυτός δεν είναι ένα τεράστιο κομμάτι της ιστορίας που το εξευτελίζουμε με τέτοιες συμπεριφορές;"

Ευκαιρία για την Αθήνα η ρήξη Άγκυρας-Ισραήλ

Η αλλαγή πολιτικής της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή με διακοπή των έως πρόσφατα άριστων σχέσεών της με το Ισραήλ, δημιουργεί νέα δεδομένα στην περιοχή. Σ’ αυτά η Ελλάδα και η Κύπρος πρέπει να βρουν το ρόλο τους. Από ό,τι όμως φαίνεται, τουλάχιστον για την Ελλάδα, αυτή μένει αδρανής και θεατής των εξελίξεων, ή, το χειρότερο, επιχειρεί ασθμαίνοντας και ως ουραγός να ακολουθήσει την Τουρκία στις δικές της σοβαρές πρωτοβουλίες. Η Ελλάδα έχει την υποστήριξη των Αράβων στο Κυπριακό και σε άλλα ζητήματα, λόγω της παραδοσιακής εχθρότητάς τους προς τους άλλοτε κατακτητές τους Τούρκους, στους οποίους προσάπτουν και μια «οθωμανική αλαζονεία». Έως τώρα τα προς αυτούς τουρκικά ανοίγματα δεν έχουν επιφέρει κάποια αισθητή αλλαγή στις θέσεις τους, χωρίς να αποκλείεται αυτό να συμβεί στο μέλλον, εφόσον η Ελλάδα αδρανεί.
Το κεμαλικό στρατιωτικό και πολιτικό κατεστημένο της Τουρκίας μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο είχε επιλέξει τον δρόμο της στρατιωτικής, πολιτικής και εμπορικής συνεργασίας με το νεοσύστατο κράτος του Ισραήλ. Ήταν από τις πρώτες χώρες στον κόσμο που το αναγνώρισαν, το 1949, ερχόμενη σε αντίθεση με το σύνολο του αραβικού και γενικότερα του ισλαμικού κόσμου.

Η Τουρκία επέλεξε τότε την καλή σχέση με το Ισραήλ, διότι οι σχέσεις της με τον Αραβικό κόσμο ήσαν ουσιαστικά εχθρικές. Ιδιαίτερα δε με τη Συρία υπήρχε πολεμική ένταση, λόγω της επαρχίας της Αλεξανδρέττας, η οποία από τους Γάλλους πέρασε στους Τούρκους, ενώ ιστορικά ανήκε στη Δαμασκό. Επίσης η διαχείριση των νερών του Ευφράτη, με το φράγμα Ατατούρκ που κατασκεύασε η Τουρκία, προκάλεσε μεγάλη ένταση.

Αντίθετα το Ισραήλ της εξασφάλιζε την υποστήριξη των ΗΠΑ και την παροχή οικονομικής στήριξης και τεχνογνωσίας σε διάφορους βιομηχανικούς τομείς. Από την άλλη πλευρά το Ισραήλ με τη συμμαχία του με την Τουρκία διεύρυνε το ζωτικό χώρο του, (η έκταση του είναι μόλις 22.072 τετρ. χλμ., περίπου το ένα έκτο της έκτασης της Ελλάδος), με τα κοινά αμερικανοτουρκοϊσραηλινά ναυτικά γυμνάσια στην Ανατολική Μεσόγειο και τις αεροπορικές ασκήσεις στον εναέριο χώρο της Τουρκίας.

Οι Τούρκοι ισλαμιστές (πρώτα ο Ερμπακάν και στη συνέχεια οι Ερντογάν, Νταβούτογλου και Γκιούλ) αλλάζουν στάση στη Μέση Ανατολή και έναντι του μουσουλμανικού κόσμου. Οι λόγοι εκτός από θρησκευτικοί και ιστορικοί, είναι πολιτικοί και οικονομικοί. Έτσι από καιρό διεκδικούν ηγετικό ρόλο στον ισλαμικό κόσμο, επιδιώκουν να βελτιώσουν τις σχέσεις τους με τη Σαουδική Αραβία, με τις άλλες χώρες του Περσικού Κόλπου, το Ιράν, ακόμη και με τη Συρία και υποστηρίζουν πολύ δυναμικά τα δίκαια των Παλαιστινίων.

Η αλλαγή γεωστρατηγικού προσανατολισμού της Τουρκίας φάνηκε και στη Διάσκεψη Κορυφής για τη συνεργασία και την οικοδόμηση μέτρων εμπιστοσύνης των Ευρασιατικών χωρών, που έλαβε χώρα στην Κωνσταντινούπολη αυτή την εβδομάδα.




Επικίνδυνα παιχνίδια εξουσίας στη Μέση Ανατολή

Ο ΑΝΑΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ της τουρκικής πολιτικής αφήνει στο Ισραήλ μοναδικό ισχυρό στήριγμα τις ΗΠΑ. Αλλά αυτό, έχοντας επίγνωση της θρησκευτικής και ιστορικής του παράδοσης, δείχνει μια εντυπωσιακή εμμονή και αποφασιστικότητα στην αντιμετώπιση των καταστάσεων.

Έτσι, ως απάντηση στις κινήσεις της Τουρκίας, Ισραηλινοί έχουν εξαγγείλει ότι ετοιμάζουν γι’ αυτό το Σαββατοκύριακο το δικό τους στολίσκο από εκατοντάδες γιοτ και άλλα μικρά σκάφη που θα επιχειρήσουν να μεταβούν προς υποστήριξη των Ελλήνων εγκλωβισμένων στις κατεχόμενες από τους Τούρκους περιοχές της βόρειας Κύπρου. Θα συνεχίσουν στα παράλια της νότιας Τουρκίας, για να επιστήσουν την προσοχή της διεθνούς κοινής γνώμης στην καταπάτηση των δικαιωμάτων των Κούρδων.

Σημειώνεται ότι τρεις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις Ισραήλ - Τουρκίας ματαιώθηκαν, όπως επίσης και ένας φιλικός ποδοσφαιρικός αγώνας μεταξύ των εθνικών ομάδων των δύο χωρών. Επίσης ματαιώθηκαν τα σχέδια να επεκταθεί ο αγωγός φυσικού αερίου Blue Stream 2 στο Ισραήλ και η συμφωνία να παραδίδει σ’ αυτό η Άγκυρα 50 εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερό ετησίως. Από την πλευρά τους οι Ισραηλινοί σκέφτονται να αναγνωρίσουν τη γενοκτονία των Αρμενίων (ίσως και των Ποντίων;), ενώ η Τουρκία δεν αποκρύπτει τους φόβους της για μια συνεργασία των μυστικών υπηρεσιών του Ισραήλ με τους Κούρδους του ΡΚΚ και μια στρατιωτική ενίσχυσή τους.
Λεπτές ισορροπίες

ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ, η μόνη μη μουσουλμανική χώρα στη Μέση Ανατολή, ως εναλλακτική λύση στη στάση της Τουρκίας, έχει προσεγγίσει την Ελλάδα για να κάνουν κοινές αεροπορικές ασκήσεις στον εναέριο χώρο της, αντί του τουρκικού, κάτι που γίνεται. Όμως παράλληλα η χώρα μας ακολούθησε τους Τούρκους στην εξόρμησή τους στη Γάζα… Και η πρόσφατη επίθεση των Ισραηλινών στο τουρκικό πλοίο προκάλεσε αναστολή των ασκήσεων…

Προφανώς για να μην ενοχληθεί η κυβέρνηση Ερντογάν… Και ενώ μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ εξελίσσεται μια έντονη αντιπαράθεση, η χώρα μας μένει σε μια επικίνδυνη για τα συμφέροντά της εσωστρέφεια και μπαίνουν πολλά ερωτηματικά στο αν μπορεί στο νέο γεωπολιτικό τοπίο να κάνει μια πολιτική, που να ισορροπεί μεταξύ των παραδοσιακών συμμάχων της Αράβων και του Ισραήλ, όπου βρίσκονται οι Ιεροί Χριστιανικοί Τόποι, των οποίων την ευθύνη έχει το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων.

Και, ακόμη, κατά πόσον μπορεί να αξιοποιήσει θετικά τη νέα κατάσταση. Παράδειγμα το 2009, 600.000 Ισραηλινοί τουρίστες επισκέφθηκαν την Τουρκία. Φέτος δεν θα ξεπεράσουν τους 80.000. Η Ελλάδα θα μπορούσε να προσελκύσει τους υπόλοιπους. Αλλά έχει τα προβλήματά της με το ΠΑΜΕ…

πηγη: http://trikalagr.blogspot.com/2010/06/blog-post_5851.html#ixzz0qr4QbKkX

"ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΙ..!!!" - Τούρκεψαν την Κρήτη - Ακολουθεί η Δωδεκάνησος

Αν ανατρέξει κανείς στις επίσημες δηλώσεις που έγιναν κατά την επίσημη επίσκεψη του Κώστα Καραμανλή και της Ντόρα Μπακογιάννη στη Τουρκία τον Ιανουάριο του 2008, θα συμπεράνει ότι η Ελληνική πλευρά κινήθηκε κατά τη διάρκεια των συζητήσεων στη γνωστή γραμμή: Η ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. περνάει μέσα από την επίλυση του Κυπριακού, την επαναλειτουργία της Σχολής της Χάλκης και την επίλυση των διακρατικών προβλημάτων. Είναι ο όμως έτσι; Από ό,τι φαίνεται, όχι. Στις παρασκηνιακές συζητήσεις Καραμανλή – Ερντογάν υπήρξε και ένα ακόμη θέμα, το οποίο αποκαλύφθηκε μόλις προ ελάχιστων ημερών. Συμφωνήθηκε για πρώτη φορά να δίνεται το δικαίωμα από το Τουρκικό κράτος σε ιεράρχες Ελληνικής καταγωγής η υπηκοότητας να λάβουν και την υπηκοότητα της γείτονος χώρας, αποκτώντας έτσι τη δυνατότητα να διεκδικήσουν ακόμη και την εκλογή τους στον Οικουμενικό Πατριαρχικό Θρόνο.

Έτσι, σε επισφράγιση των όσων συμφωνήθηκαν, 12 Μητροπολίτες του Οικουμενικού Θρόνου από Ελλάδα, Ευρώπη, Αμερική και Ασία βρέθηκαν στη Κωνσταντινούπολη και αιτήθηκαν της τουρκικής υπηκοότητας.
Σύμφωνα με πληροφορίες, πρόκειται για τους Μητροπολίτες της Αρχιεπισκοπής Κρήτης, Ιεραπύτνης και Σητείας Ευγένιο, Πέτρας και Χερονήσου Νεκτάριο, Κισάμου και Σελίνου Αμφιλόχιο, και Αρκαλοχωρίου και Βιάννου Ανδρέα, για τους Μητροπολίτες της Δωδεκανήσου, Καρπάθου Αμβρόσιο, Σύμης Χρυσόστομο, για τους Μητροπολίτες Ιταλίας Γεννάδιο και Αυστρίας Μιχαήλ, από την Αμερική ο Μπουένος Αϊρες Ταράσιος, ο Δαρδανελίων Νικήτας και οι Πισιδίας Σωτήριος και Νέας Ζηλανδίας Αμφιλόχιος.
Επίσης, τις προσεχείς ημέρες και ανάλογα με τον χρόνο απόφασης της τουρκικής υπηκοότητας αναμένεται να ακολουθήσει και δεύτερο κύμα ιεραρχών. Για τις θυγατέρες Εκκλησίες του Οικουμενικού Πατριαρχείου και των άλλων παλαίφατων Πατριαρχείων δεν πρόκειται για κάτι πρωτόγνωρο. Η επιβίωσή τους περνάει και μέσα από την τήρηση του Συντάγματος και των νόμων που χωροταξίκα τα φιλοξενούν.
Για παράδειγμα στην Τουρκία, η απόκτηση τουρκικής υπηκοότητας τίθεται ως προϋπόθεση για τη διεκδίκηση του αξιώματος του Πατριάρχη η του Συνοδικού Μητροπολίτη, αφού για τη νομική τάξη της γείτονος χώρας, ο Οικουμενικός Πατριάρχης είναι ένας υπάλληλος μεταξύ των πολλών της Νομαρχίας Κωνσταντινούπολης! Επίσης και ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας λόγω των νόμων της Αιγύπτου είναι υποχρεωμένος να έχει και την Αιγυπτιακή υπηκοότητα.


Περισσότερα τα προβλήματα
Έγκυροι, θεολογικοί, διπλωματικοί και νομικοί κύκλοι επισημαίνουν όμως ότι η απόκτηση τουρκικής υπηκοότητας από τους νυν Ιεράρχες ενδεχομένως να δημιουργήσει πολλά περισσότερα προβλήματα παρά οφέλη.
1) Εν πρώτοις, οι θεολόγοι διερωτώνται τι θα συμβεί με τους μητροπολίτες των Νέων Χωρών, που ναι μεν διοικητικά ανήκουν στην Εκκλησία της Ελλάδος, πνευματικά όμως υπάγονται στο Πατριαρχείο.
Γι΄ αυτούς τι ισχύει; Μπορούν και αυτοί να αιτηθούν τουρκικής υπηκοότητας; Και πόσο σύμφωνο με το εθνικό συμφέρον είναι ο Μητροπολίτης μια παραμεθόριας περιοχής να είναι και Τούρκος υπήκοος;
Ποιες θα είναι επίσης οι υποχρεώσεις και οι δεσμεύσεις που αυτονόητα και εύλογα γεννώνται του υποτιθέστω παραμεθορίου Μητροπολίτη με τη διπλή υπηκοότητα εάν αντιμετωπίσει μειονοτικό πρόβλημα στην περιφέρεια που ποιμένει;
Μέχρι σήμερα ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος δεν έχει καλέσει από τους Μητροπολίτες των Νέων Χωρών όσους ενδιαφέρονται να έχουν διπλή υπηκοότητα να αιτηθούν. Εάν όμως το πράξει στο μέλλον, τι θα συμβεί;
Ποια θα είναι η στάση της Εκκλησίας της Ελλάδος; Θα υπάρχουν ιεράρχες της Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και με τουρκική υπηκοότητα;
2) Κατά δεύτερον, διπλωματικοί κύκλοι επισημαίνουν πως αυτή η κίνηση των ιεραρχών του Οικουμενικού Θρόνου ακυρώνει σε μεγάλο βαθμό τη μεγάλη προσπάθεια για την επαναλειτουργία της Σχολής της Χάλκης.
Η επαναλειτουργία της οποίας αντιμετωπιζόταν θετικά και από τον ίδιο τον Αμερικανό πρόεδρο Μπάρακ Ομπάμα, προκειμένου να αποτελέσει φυτώριο ιερωμένων που θα στελεχώσουν στο μέλλον τις μητροπόλεις του Πατριαρχείου.
Μάλιστα κάποια υψηλόβαθμα στελέχη του υπουργείου Εξωτερικών τόνιζαν προς την «Α» ότι ακόμη και αν η εύλογη πίεση του χρόνου (θα περάσουν πολλά χρόνια για να φθάσουν απόφοιτοι της Σχολής στα επισκοπικά αξιώματα, εάν και όποτε λειτουργήσει η Χάλκη) οδήγησε τον κ. Βαρθολομαίο και την τότε Ελληνική Κυβέρνηση σε αυτή τη «λύση», ας επιλέγονταν δύο τρείς ιεράρχες που θα αιτούνταν της Τουρκικής υπηκοότητας, χωρίς να παρατηρηθεί αυτός ο ιδιότυπος συνωστισμός ρασοφόρων προ της Νομαρχίας Κωνσταντινούπολης.
3) Τρίτον, έγκριτοι νομικοί με θεολογικές γνώσεις διατηρούν σοβαρές επιφυλάξεις για τις υποχρεώσεις και τα καθήκοντα που αναλαμβάνουν έναντι της Τουρκίας όσοι αρχιερείς του Οικουμενικού Θρόνου, και κυρίως εκείνοι των Αυτοκεφάλων Εκκλησιών της Κρήτης και της Δωδεκανήσου, πολύ δε περισσότερο των Νέων Χωρών, αποκτήσουν στο μέλλον διπλή υπηκοότητα.
Οι εν λόγω αυτοκέφαλες Εκκλησίες (Κρήτης και Δωδεκανήσου) λειτουργούν επί Ελληνικού εδάφους, οι ιεράρχες είναι και αυτοί πρώτα Έλληνες πολίτες και μετά οτιδήποτε άλλο, π.χ. ιερωμένοι.
4) Τέταρτον, δεν λείπουν και εκείνοι οι αναλυτές που με πραγματική αγάπη και πίστη για την ορθοδοξία και την πολύπαθη και αιματοβαμμένη ιστορία των Εκκλησιών της Ελλάδος και της Κρήτης, διερωτώνται για τον βαθμό ενημέρωσης των Μητροπολιτών που αιτήθηκαν της Τουρκικής υπηκοότητας, καθώς εγείρονται λεπτά ζητήματα εξωτερικής πολιτικής της χώρας.
Ένα εξ΄αυτών των θεμάτων είναι και η περίπτωση των Τουρκοκρητών, οι οικογένειες των οποίων ενδέχεται να αξιοποιήσουν ως «προηγούμενο» την απόκτηση τουρκικής υπηκοότητας από Έλληνες ιεράρχες και να κινηθούν αντίστοιχα. Σε τέτοια περίπτωση δημιουργούνται ακόμη και εμπλοκές στα ζητήματα περιουσίας των Τουρκοκρητών στην Κρήτη.
Με αυτό το σκεπτικό δε, «εγκαλούν» τον κ. Βαρθολομαίο για ανεξήγητη βιασύνη, η οποία δημιουργεί νομικό, διπλωματικό και εκκλησιαστικό προηγούμενο που θα εμπλέξει τη χώρα και την Ορθοδοξία, παρά θα ενισχύσει τον ρόλο του σεβαστού σε άλλους Οικουμενικού Πατριαρχείου.


«Χρέος συνείδησης και τιμής»
Η «Α» επικοινώνησε με τον Αρχιεπίσκοπο Κρήτης κ. Ειρηναίο, ο οποίος σε αποκλειστικές δηλώσεις του επεσήμανε, ότι οι ιεράρχες του Θρόνου κινήθηκαν από την «αγωνία τους για την επιβίωση του Πατριαρχείου» και χαρακτήρισε την κίνησή τους ως «χρέος συνείδησης και τιμής».
Σχετικά δε με όσα αναγράφονται στο Διαδίκτυο περί μειωμένης εθνικής συνείδησης των ιεραρχών που αιτήθηκαν της Τουρκικής υπηκοότητας, τονίζει με έμφαση ότι «δεν θα δεχτούμε τέτοιες υποχωρήσεις και δεν θα κάνουμε εκπτώσεις. Είναι αστείο και να το σκέφτεται κανείς».
Συγκεκριμένα ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος δήλωσε: «Το Οικουμενικό Πατριαρχείο μας έχει συρρικνωθεί και εμείς θα θέλαμε να είμαστε κοντά του. Τον Πατριάρχη τον σταυρώνουν πάνω στον Σταυρό ακόμη. Δεν έχει αναστηθεί. Ο πληθυσμός στην πόλη είναι πλέον ελάχιστος.
Οι συνοδικοί ιεράρχες είναι μεγάλης ηλικίας και σε λίγα χρόνια θα μείνουν τρείς η τέσσερις για να συμμετάσχουν στη Σύνοδο. Από εμάς ζητήθηκε λοιπόν να δώσουμε την προσοχή μας, μόνον για να βοηθήσουμε το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τον Πατριάρχη. Να αισθάνεται ο Πατριάρχης ότι δεν είναι αβοήθητος και μόνος του. Πέραν αυτού τίποτα άλλο.
Εμείς ως Εκκλησία της Κρήτης στηρίζουμε τον θεσμό. Δεν θα μπορούσαμε να αρνηθούμε. Ήταν και είναι αυτή η ευαισθησία μας. Δεν θα δεχτούμε άλλου είδους υποχωρήσεις. Δεν θα κάνουμε εκπτώσεις. Είναι αστείο να σκέφτεται κανείς οτιδήποτε άλλο».
Στην ίδια γραμμή και ο Μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου κ. Αμφιλόχιος, εκ των νεοτέρων και ιδιαίτερα δυναμικών και δραστήριων ιεραρχών της Εκκλησίας της Κρήτης, επισημαίνει την ανάγκη σεβασμού των θεσμών της Εκκλησίας και του Οικουμενικού Θρόνου, ιδιαίτερα σήμερα που το μέλλον του Πατριαρχείου διαγράφεται νεφελώδες και δύσκολο.
Ο ίδιος ιεράρχης δεν παραλείπει να υπογραμμίζει ότι η άμετρος κριτική στην κίνηση αυτή του Πατριάρχη υποκρύπτει άλλα σχέδια και σκέψεις.


Αμηχανία και αφωνία στο ΥΠΕΞ
Εντύπωση και ερωτήματα προκαλεί ωστόσο η αμήχανη στάση του αρμοδίου υφυπουργού Εξωτερικών κ. Σπύρου Κουβέλη, το γραφείο του οποίου σε τηλεφωνική επαφή, επικαλούμενο άλλοτε… αναρμοδιότητα (!) και άλλοτε το βεβαρυμμένο πρόγραμμα του υφυπουργού, απέφυγε μέχρι και την τελευταία στιγμή να απαντήσει έστω γραπτώς για το εάν εγκρίνει η όχι την τακτική που ακολουθεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

πηγη : εθνικαθεματα-ελλαδα